Whitney Houston ishte një nga zërat më të fuqishëm dhe të paharrueshëm në historinë e muzikës pop dhe soul. Jeta e saj u shoqërua me suksese të jashtëzakonshme, por edhe me sfida të thella personale. Vdekja e saj e papritur në shkurt të vitit 2012 tronditi botën, por edhe më shumë ngjalli kureshtje fakti se çfarë kishte ndodhur në ditët dhe orët para se ajo të ndahej nga jeta. Shumë dëshmitarë dhe të afërm kanë treguar se një ditë para se të vdiste, Whitney kishte dhënë shenja të ndryshme – disa të mbushura me gëzim, ndërsa të tjera të mbuluara nga shqetësimi.
Whitney ndodhej në Los Anxhelos për të marrë pjesë në mbrëmjen e famshme “Clive Davis Pre-Grammy Party”, një festë tradicionale që mblidhte artistët më të mëdhenj të muzikës. Pavarësisht problemeve të saj të njohura me shëndetin dhe varësitë, ajo ishte përpjekur të tregonte një fytyrë pozitive. Një ditë para tragjedisë, këngëtarja ishte parë në publik, duke biseduar me miq, duke kënduar spontanisht në hotel dhe duke treguar se ende kishte dëshirë të ngjitej në skenë.
Sipas disa dëshmive, Whitney kishte folur për planet e saj të ardhshme muzikore. Ajo i kishte treguar disa miqve se donte të rikthehej me projekte të reja, të forconte karrierën dhe të provonte se zëri i saj legjendar nuk ishte shuar. Ky optimizëm i papritur kishte dhënë shpresë për një rikthim të madh, megjithëse ata që e njihnin nga afër vërenin lodhjen e saj fizike dhe shpirtërore.
Në hotelin “Beverly Hilton”, ku ajo qëndronte, dëshmitarë treguan se Whitney kishte kënduar me pasion këngë të njohura, sikur donte të rikujtonte botës talentin e saj të jashtëzakonshëm. Edhe pse jo gjithmonë në gjendjen më të mirë, ajo nuk e humbiste dëshirën për të ndarë muzikën e saj. Një ditë para vdekjes, ajo i kishte thënë njërit prej miqve të saj se “muzika është ajo që më mban gjallë” – një fjali që sot tingëllon si një rrëfim i dhimbshëm dhe një paralajmërim i heshtur.
Por, përveç këtij momenti optimizmi, kishte edhe shenja shqetësimi. Disa raportuan se ajo dukej nervoze dhe e trazuar, se lëvizte me pasiguri dhe se shëndeti i saj nuk ishte në gjendjen më të mirë. Megjithatë, Whitney, ashtu si shumë herë më parë, përpiqej ta fshihte këtë gjendje me buzëqeshje dhe me fjalë pozitive. Ajo u kishte thënë disa personave që e takuan atë ditë se po përpiqej të gjente një “fillim të ri”. Këto fjalë sot kujtohen si një përpjekje e saj për të kapur shpresën, edhe pse realiteti ishte i vështirë.
Në orët e fundit, ajo kishte biseduar me nënën e saj, Cissy Houston, dhe i kishte shprehur dashuri e mirënjohje. Ky detaj tregon se pavarësisht gjithçkaje, Whitney mbante fort lidhjet familjare dhe e dinte se dashuria e vërtetë ishte tek njerëzit më të afërt. Madje, ajo kishte dërguar disa mesazhe që shprehnin optimizëm dhe kujdes, duke lënë përshtypjen se kishte ende shpresë për të ardhmen.
Kur mendojmë për fjalët e fundit publike të Whitney Houston një ditë para vdekjes, ato përmbajnë një përzierje të çuditshme gëzimi dhe trishtimi. Ajo fliste për muzikë, për rikthim, për dashuri dhe shpresë, por njëkohësisht transmetonte një ndjenjë të brendshme lodhjeje. Kjo e bën historinë e saj aq të fuqishme, sepse tregon se edhe yjet më të mëdhenj mund të jenë të brishtë dhe të mbingarkuar nga dhimbjet që fshihen pas dritave të famës.
Për shumë fansa dhe adhurues, këto fjalë dhe gjeste të fundit të Whitney Houston janë një kujtesë e dhimbshme se sa e ndërlikuar ishte jeta e saj. Ato nuk janë thjesht fjalë të rastësishme, por pasqyrojnë një shpirt që kërkonte paqe, një artiste që ende e donte muzikën, por edhe një grua që përballonte demonët e saj. Prandaj, kur sot pyesim “Çfarë tha Whitney Houston një ditë para se të vdiste?”, përgjigjja nuk është vetëm një fjali, por një mozaik emocionesh – shpresë, dashuri, lodhje dhe muzikë.
Trashëgimia e saj mbetet e gjallë, dhe çdo detaj i fundit i jetës së saj përforcon idenë se Whitney Houston ishte më shumë se një yll i muzikës; ajo ishte një njeri i vërtetë, me ëndrra, plagë dhe shpresë. Fjalët e saj të fundit, qofshin të thëna apo të kënduara, janë sot një testament i shpirtit të saj të përjetshëm, që vazhdon të frymëzojë miliona njerëz në mbarë botën.
